Anong susunod… Vegetable Flu??? Junkfood contamination? Lahat na papasukin ng virus at mga sakit?

Darating ang panahon, puro FOOD SUPLIMENTS na lang ang kakainin ng tao!!!

Hindi ako naniniwala na ito ay posible sa anumang kaparaanan na mayroon itong Bidang Doktor na ito. Ako ay nananalig na si Sweet Gurl ay nanggaling sa isand desenteng pamilya at hindi kailanman maaaring mabiktima ng isang iresponsableng nilalang.

Siyempre, hindi maiiwasan ang naglipanang mga mata at kaisipan sa loob at labas ng industriya na magbantay hanggang may lumabas na katibayan. Sana talaga, itong isyu ng kahalayan at kahayupan na umiinog sa showbiz undsutry ay tuluyan nang matuldukan sa lalong madaling panahon. Maparusahan ang dapat maparusahan at managot sa batas ang mga may pasimuno at pakana ng naturang sagad sa butong kamalisyahan na ito!

Kay Sweet Gurl… huwag kang mangamba, marami ang hindi naniniwala sa naturang bulung-bulungan na ito at isa na ako doon. Nanalig ako na ikaw ay isang desente at mabait na Filipina at alam ng lahat iyan!

I have been using the infamous briefs since I was 4 years old. Not only it is comfortable, it is also neat to wear one especially those versions for students, white with a little slit at the front where the pututuy can make its way out to wiwi. Although, there were some forgettable moments wherein you experience suffocation because the brief your ate just bought you was a size smaller than yours.

When I was in college, I saw the boxer’s shorts in one of the famous malls in Manila. Kudos to the humble inventor whom I do not really know, is it not Mike Tyson? Well, moving on, this was a lot comfortable than the classic briefs, no garter marks and it has a bigger window for your pututuy plus, designers really went gaga playing their minds on each and every patterns and prints they can incorporate with the boxers shorts.

To tell you a secret, it was just recently that I was able to buy one and mine was painted with glow-in-the-dark spider-man!!! Cool!

Kani-kanina lamang sa balita, lumutang na ang lalaking napagbubuntunan ng sisi sa pagkalat ng nasabing palabas, siya daw ang may sala ng tuluyang pag-alagwa nito sa internet na siya namang pinagpyestahan ng mga tindera at mamimili sa mga bangketa ng mga de-piratang plaka. Sinabi ng singkit na lalaki na wala siyang nalalaman tungkol sa pagpipista ng mga nilalang sa nasabing palabas, ang tinuturo ngayon ng singkit na lalaki ay ang retokadong nobya ng lalaking nasa palabas na siyang pasimuno sa pagpapalabas sa masa ng nasabing kahalayan. Naki-alam na rin ang Senado, pero sa tingin ko, hindi ito nakatulong sa panig ng babae o mga babaeng nabiktima ng piping camcorder. Wala namang ginawang aksyon ang mga nasa Senado para tuluyan nang maipinid ang mga mata ng lalaking ulo ng eskandalo.

Kung papasukin natin ang pag-iisip ng lalaking bida sa palabas, mahirap rurukin ang puno’t dulo ng kanyang mga nagawa, ngunit ang malinaw dito, may lumason sa kanyang buong pagkatao. Siguro, ang pakiramdam niya’y hari siya pag may mga babaeng sumusunod sa kanyang mga kagustuhan, malamang, ang paniniwala niya eh… napapaikot niya sa mga palad niya ang mga babaeng ito na naging miyembro ng kanyang kahayupan. Kasabay nito, napapasayaw niya rin sa gustong niyang tugtog ang nobyang magaling magpaganda!

Bago ako magwakas, nais kong tawagin ang atensyon ng mga taong may katulad na pantsya sa lalaking bida ng eskandalo, mas maiging itigil niyo na iyan ngayon at baka balang-araw, kayo naman ang maputukan ng nakabinbing batas laban sa mga ma-eskandalong palabas gaya nito. Kung nagbabalak ka naman gawin ito para sa sarili mong pagtangkilik, wag mo nang pangarapin pa, kahit hindi ito makita ng iba, kasalanan pa rin itong maituturing. Sa mga nakapanood ng palabas, problema niyo ngayon kung paano niyo buburahin sa isipan niyo ang mga nasaksihan niyo, ang masasabi ko lang, sana mapaglabanan niyo ang tulak ng demonyo at wag nang gayahin pa ang mga akto ng bida. Sa mga manonood pa lamang, wag niyo nang tangkain at iwasan na lang, baka mamahay pa sa isipan ang nasabing palabas sa inyong mga utak at anayin ang mga kaisipan ninyo.

Ang artikulong ito ay hindi naglalayon na lalo pang pakainin ang mga imahinasyon o lalo pang gutumin ang mga mambabasa sa mga katulad na palabas. Nais ko lang ipabatid na maging mas abala sana tayo sa mga bagay na may kabuluhan. Huwag na sana nating pag-alabin pa ang mga udyok na makakita ng mga ganitong palabas, kontrolin at pigilin ang sarili, diyan masusubok ang tatag ng iyong paniniwala at igi ng iyong isipan. Kung may mga eskandalo kang naka-save sa computer mo, hayaan niyo akong payuhan kita na burahin na ito ng tuluyan at huwag nang balikan pa. Hindi makakatulong ito sa paglago ng pagkatao mo.

Mahal na mahal nila ang isa’t isa noong una, ngunit di naglaon, napuna ni Rigor ang pagbabago ng pakikitungo ni Jeng sa kanya, kwento niya lagi sa kaibigan niyang si Chuck, kesyo si Jeng daw, ‘di na siya nirerespeto sa bahay at ‘di na daw siya inaatupag, tuwing uuwi daw sila sa bahay ay laging parang naiinis daw lagi ito sa kanya tuwing magkikita sila. Kwento naman ni Jeng sa mga nurse sa ospital e itong si Rigor ay tumaas na ang bilib sa sarili at hindi na siya ang dating Rigor na nakilala, lumaki na daw ang ulo at ang gusto na lang ang laging gustong masunod, sa pananalapi, sa bahay at sa mga gamit na binibili.

Isang hapon, ‘di na nakatiis ang dalawa at tuluyan na nagsalpukan ang maiinit nilang makina, si Jeng, di naiwasang sumbatan si Rigor tungkol sa bagong biling Laptop imbes na tinulong na lang sa ina niyang may karamdaman. Si Rigor naman, tuluyan nang isinumbat na may karapatan siya sa lahat dahil siya ang mas malaki ang kinikita. Pareho nilang binulalas sa pagmumukha ng isa’t-isa na sawang-sawa na sila at sukang-suka!

Ilang linggong tila naging sementeryo ang buong bahay ng mag-asawa. Hindi nagkikibuan, hiwalay ang tinutulugan, at ang almusal at hapunan ay tila naging pribado na rin. Wala nang buhay ang bahay na binili nila para bumuo ng sarili nilang buhay.

Dumating na sa punto na nagdesisyon si Rigor na ipa-annul ang kanilang kasal, ganun din naman si Jeng, ipinapaayos na nga niya sa kaibigang Lawyer ang mga papeles. Si Rigor, bago umaksyon, bumista muna sa kanyang mga magulang sa Ilo-ilo. Kinausap niya ng sarilinan ang kanyang Tatay. Desidido na si Rigor na pagbalik niya sa Maynila, hihiwalayan niya na ng tuluyan si Jeng.

Hindi sang-ayon ang Tatay ni Rigor sa pasyang pakikipaghiwalay, sa halip, humingi ito ng pabor sa kanya… apatnapung araw… humingi ito ng palugit na 40 days para pag-isipang mabuti ang gagawing desisyon. Ayaw sana ni Rigor, ngunit dahil bilib ito sa Ama niya, sinubukan niyang gawin.

Dalawang araw pagbalik ni Rigor sa Manila, dumating ang isang package sa kanya, isang notebook galing sa Ama. Doon nakasulat ang mga bagay-bagay na gagawin niya sa susunod na 40 days para matiyak kung tama o mali ang iniisip na hakbang na pakikipaghiwalay.

Day 1 - Huwag sasagot agad-agad sa asawa at iwasang mag-init ang ulo. Noong araw na iyon, dahil sinunod ni Rigor ang sinulat ng Ama, naiwasan nilang magtalo nung magkita sila sa bahay matapos ang Opisina.

Day 2 – Batiin ng magandang umaga ang asawa at alayan ng ngiti. Sinunod naman ni Rigor, ngunit di siya pinansin ni Jeng sabay alis ng bahay papuntang opisina.

Day 3 – Maghanda ng agahan para sa minamahal. Maagang nagising si Rigor para ihanda ang kanilang almusal ngunit umalis ng hindi nag-aalmusal si Jeng. Tinapon nalang ni Rigor ang kape at binaon ang tinapay.

Day 4 – Tawagan ang asawa sa trabaho at kamustahin. Kinausap ni Rigor si Jeng sa cellphone, ngunit sa kaguluhan ng isip, tinarayan lang ni Jeng si Rigor, di natin alam kung nagpapakipot o totoong may galit pa rin siya sa asawa.

Nung araw ding ‘yon, tinawag ni Jeng ang mga kaibigang Nurse para humingi ng advice. Nasabi ng mga kaibigan na ang mga ginagawa ni Rigor ay mga senyales ng isang asawang gusto ng makipag-hiwalay. Naglalambing-lambing muna daw ang mga lalaki, bago ka hainan ng papeles ng annulment.

Si Rigor naman, kinausap na ang Ama para sabihin na hindi niya na kayang maghintay pero nakiusap muli ang Ama na tapusin niya ang 40 days na palugit.

Kinagabihan, di umuwi agad si Rigor at nanatili sa Fire Station kasama ang kanyang 2nd officer na si Chuck. Doon binahagi ni Chuck kay Rigor ang karanasan niya sa kanyang sariling buhay may-asawa at pinayuhan si Rigor na wag nang hintayin na humantong sa paghihiwalay sa halip ay hanapin ang daan pabalik sa kanilang magandang pagsasama. Inihalintulad niya sa mangga at bagoong ang pag-aasawa na hindi magiging singsarap kung titikman ng magkahiwalay.

Dumaan pa ang mga araw, si Rigor, buong sighay ang na sinunod ang mga payo ng Ama, nag-iwan ng mumurahing bulaklak na may kasamang mumurahing tsokolate, nagiwan siya ng mga love notes pero nanatiling bato ang puso nitong si Jeng.

Nung Day 20, matapos mag-iwan ni Rigor ng 2 dosenang pulang rosas at mamahaling tsokolate…

 …natagpuan ni Rigor ang papeles ng annulment sa tabi ng mga Rosas at Tsokolateng kanyang iniwan. Galit na umalis si Rigor at tumawag sa kanyang Ama. Hindi na nais ni Rigor na ipagpatuloy ang animo’y kalokohan na mga payo ng Ama. Nagpasyang magkita ang mag-ama sa isang Simbahan. Sa pagkakataong iyon ay ipinakilala ng kanyang Tatay ang pagmamahal na nasumpungan nito na puro at walang katulad. Ito ay ang pag-ibig na walang kapantay. Pag-ibig na maaaring maghatid sa isang tao na mahalin ang isang taong hindi na kaibig-ibig… ang pagmamahal ng Diyos Ama. Kung matututunan lamang ni Rigor ang pag-ibig ng Diyos ay walang dudang kaya niyang umibig pa sa mga taong pinagdamutan niya na ng pagmamahal.

Sabi ng kanyang guni-guni… Hindi gyera ang pag-ibig, pero kelangang ipaglaban.

Di tumigil si Rigor sa pagpapakita ng pag-asa sa pagmamahal na na gustong mabatid niya mula sa asawa. Hindi siya tumigil kahit gaano kasakit. Hindi tumigil ang puso ni Rigor kahit pagod na ito sa kakatibok.

Patuloy na nanuyo si Rigor sa kanyang asawang si Jeng, patuloy pa rin si Jeng sa pagtangging mahal pa rin siya ng asawa, hindi pa rin siya makapaniwala sa mga asal na pinapakita ni Rigor sa kanya, ang akala niyang pamamaraan ito ni Rigor para tuluyang makipaghiwalay ay hindi parin nagbago. Nagmatigas si Jeng.

Isang araw, hindi pumasok si Jeng dahil may dinadamdam ito. Napuna ni Rigor na ang bag ni Jeng na pampasok ay nasa ibabaw pa rin ng sofa kaya sinilip niya ito sa kabilang kwarto. Nandun si Jeng. Kinamusta niya si Jeng habang bahagyang nakabukas ang pinto at nakasilip. Hindi kumibo si Jeng kaya tuluyan nang pumasok si Rigor, kinamusta ulit si Jeng, sa paglingon niya, kita ang mga matang ginulungan ng mga luha. Lumabas si Rigor at pagbalik ay may dala nang bimpo na may maligamgam na tubig sabay pahid sa noo ni Jeng. Damang-dama ni Jeng nung mga panahon na iyon ang pag-aaruga ni Rigor na matagal niya nang hindi nararanasan. Bumaling si Jeng sa kaliwang bahagi ng kanyang kama at kinuha ang isang notebook.

Alam na ni Jeng ang lahat. Inamin ni Rigor na pilit niyang sinunod ang mga nakatala sa notebook ngunit tila bigo siyang patunayan na muling nabuhay ang pagmamahal niya kay Jeng, at kaya pala hindi niya kayang ibalik ito sa puso niya ay dahil hindi naman talaga ito umalis… nanatili pala ito at naghintay lamang na muling gisingin…

Tinanong ni Jeng kung ilang araw na ang nakalipas mula nung umpisahan niyang sundin ang mga nakasulat sa notebook. Tugon ni Rigor, 43 days na mula noon. Nagtanong muli si Jeng kung bakit kahit tapos na ang 40 days na palugit ay hindi pa rin humihinto si Rigor sa pag-aaruga. Ang nasabi na lamang ni Rigor, “Kahit umabot pa sa katapusan, bibigyan kita ng panahon mo para magdesisyon kung mamahalin mo pa ako, hihintayin ko kahit hindi ko na malaman, basta sana, masumpungan ulit tayo ng pag-ibig.”
 
Sadyang hindi ko nilagyan ng wakas. Kung kayo ang tatapos ng kwento, ano ang magiging ending?

Para sa akin, dahil ako ay isa nang empleyado, di ko maiwasang mailayo ang pansin sa mga estudyante at maitapon ang panahon sa pagbabago ng panahon. Uulan-ulan nanaman kasi. Pagkatapos ng tila walang katapusang init ng panahon, tila hindi na titila ang ulan. Masarap matulog kaya kahit maghapon, nasa kama ako at walang malay sa nangyayari sa paligid. Wala akong pakialam dahil ngayon lang ako nakatulog ng ganito kahimbing. Ayaw ko pa nga sanang bumangon para pumasok. 

Nakakatuwa din kapag tag-ulan na, malamig at masarap ang hangin, masarap matulog, masarap humigop ng sabaw at masarap sumilip sa bintana. Ang hindi lang nakakatuwa e ang magdala ng payong at mabasa ang pantalon at sapatos dahil sa tilamsik ng tubig mula sa konkretong kalsada kapag pumapasok sa opisina. Pagdating mo sa opisina, para kang basang kalabaw, hindi ko sinabing basang sisiw kasi hindi naman ako mukhanng sisiw, mas mukha akong kalabaw.

 Madami akong naaalala pag tag-ulan. Yun lola ko na lagi kong katabi sa may bintana pag pinapanood namin yun ulan na bumabagsak sa mga bubong ng kapitbahay. Yun tatay ko na laging gamit yun plastic envelope na panakip sa ulo kapag inaabutan ng ulan galling opisina. Yung nanay ko na lagi akong minamadali na kunin ang mga sinampay kapag umaambon na at higit sa lahat, yung girlfriend ko, na asawa ko na ngayon; na lagi kong kausap noon sa telepono kapag umuulan.

 Naaalala ko rin nung estudyante pa ako, papasok ako ng umuulan, masarap lumakad sa kalye, siguro nakangiti din ako nung mga panahon na yun? Papasok ako ng maayos ang lahat pero pag-uwi ko galing school, para akong basang sisiw, basang-basa mula ulo hanggang paa. Ang aking polo, short, briefs, medias at sapatos, lahat basa. Ayan, bumalik na ang pansin ko sa mga estuydante, uulan-ulan nanaman kasi.

Naaantok kasi ako, ang pinakamahirap sa pagta-trabaho ng gabi ay siyempre ang puyat, maliban doon, ang araw pagkatapos ng dalawang araw na day-off ang ayaw na ayaw ko sa lahat. Monday sickness!!! Ito ay dahil ang body clock ay nag-aadjust, pagkatapos ng Sabado at Linggong ang katawan ay nasanay na tulog at nakapahinga ng dalawang gabi ay biglaang magtatrabaho at mananatiling gising sa buong magdamag mula Lunes ng gabi hanggang Sabado ng umaga. Masakit sa ulo ang puyat at pakiramdam ko lagi akong lutang. Pero kailangan ko magtrabaho para kumita ng pera para magpatuloy ang buhay. Ang malupit dito, madalas maramdaman ko na wala naman na talaga akong buhay kasi tuwing umaga, kung saan ako nakadapa sa  kama at natutulog; yun naman ang panahon na ang buong Pilipinas ay buhay at busying-busy, at sa aking paggiging sa gabi, doon naman tulog ang buong bansa.

Hayyyyyy… makikilala ko pa kaya ang sinag ng araw at ang tanghaling tapat sa susunod na magkita-kita kami?

Nagtatrabaho ako sa gabi para mabuhay, ngunit ninanakaw naman ng tulog ang aking buhay tuwing may araw. Ano na nga ba ang pakiramdam ng mabuhay? Ayan, nakakalimutan ko na.

Limang oras na lang at labasan na naman sa opisina, pumasok ako kagabi ng wala na ang araw, ngayon naman lalabas ako ng wala pa rin ito, pag-uwi ko sa bahay, pipilitin ko munang huwag matulog para masilayan ko naman ang sinag at sana hindi kayanin ko ang antok, sana kayanin ko maghintay. Hayyyyy… nakakamiss naman.

Ito ang kauna-unahan kong attempt to maintain a blog at hindi ko alam kung ano actually ang sasabihin ko dito. I don’t plan to bore you with long nobelas here so here it is.

First off, gusto ko kayo i-welcome sa SMALL ROOM at kung nagtatanong kayo bakit nga ba small room ang title ng blog na ito, eto na at sana maliwanagan kayo. Actually, it is because napakaliit lang nitong field na ito compared to the infinte reach ng cyber space, also; I consider this an extension of a small portion of my thoughts na gusto magsalita, pero for some reasons, hindi nailalabas ng dila kundi ng mga daliri lamang.

I also hope to gain some friends and ka-networks here. I want to create a healthy and exciting room para sa mga papasok. I am praying na along the way, madami ang makakatisod nitong blog na ito, pinoy man o banyaga, basta nakakaintindi ng Filipino para maging common ground for relevant topics. This is my private space to share anything and everything under the same wilderness that we are in with people I don’t know yet but hopefully befriend in the future.

This is not all about me, I see this room as a channel to see the world, kumbaga, this is not a small room without a door or any windows. This is a room, it has a door where anyone could enter and take some time out and escape from the real world. This is a refuge for those who are hurting and hope some of the articles here that is soon to be published will help them redefine their views. Of course, this room also has windows where we can view the outside events. Whatever it is that s relevant to me and to us, will be featured here. Our being plain Pinoy and as Global Filipinos too.

So… paano, eto na muna… if this room interests you, let me hear something from you. Okay?

God bless everybody. Thank you.